Voor de standbeelden van Leopold II plaatsen we een glazen geëtst scherm. De ets geeft zes handen weer, die de mond, ogen en oren bedekken. Dit universele symbool van horen, zien en zwijgen staat hier niet alleen voor censuur, maar ook voor de historische blindheid tegenover de gruweldaden die onder zijn bewind plaatsvonden.

Het scherm is vervaardigd uit rubberglas, een bewuste keuze die verwijst naar de uitbuiting en wreedheden die gepaard gingen met de rubberontginning in Congo. Dit materiaal fungeert als een stille getuige van een verleden dat te vaak wordt verzwegen.

De handen zweven als het ware op afstand van het beeld, waardoor ze de onaantastbaarheid van Leopold II benadrukken. Ze scheppen een kloof tussen de vorst en het volk, een afstand die ook in de geschiedenis voelbaar was. Enkel door op de juiste plaats te staan, kan de toeschouwer de waarheid onder ogen zien. Maar die keuze ligt bij de kijker zelf: kiest men ervoor om te zien wat er werkelijk is gebeurd, of blijft men blind voor de waarheid?

Dit werk is geen vernietiging, geen verwijdering, maar een subtiele toevoeging die het monument van zijn fierheid ontdoet. Een visuele censuur die niets verbergt, maar juist onthult.