De vergankelijkheid Kerst

Kerst verschijnt elk jaar als een zachte belofte: licht in donkere dagen, warmte te midden van kou. Straten lichten op, huizen ruiken naar dennen en kaneel, en even lijkt de tijd trager te lopen. Maar juist daarin schuilt de vergankelijkheid. Want nog voor de kaarsen zijn opgebrand, wordt het licht weer opgeborgen.

De boom verliest zijn glans, ballen verdwijnen in dozen, en wat gisteren heilig leek, wordt vandaag routine. Kerst herinnert ons eraan hoe vluchtig betekenis kan zijn wanneer we haar vastpinnen op momenten en decor.

Toch is die vluchtigheid geen tekort, maar een uitnodiging: om het licht niet te bewaren voor een week, maar het te oefenen in de rest van het jaar. Misschien is kerst niet bedoeld om te blijven, maar om te wijzen. Op aandacht, op mildheid, op nabijheid, waarden die geen kalender nodig hebben.

En zo verdwijnt kerst elk jaar opnieuw, niet om ons te verlaten, maar om ons eraan te herinneren dat wat telt, alleen leeft zolang wij het dragen.