the universe of LACH
Glàmor
2026
"Het is niet allemaal goud wat er blinkt!"
- LACH DE TEMMERMAN -
Glàmor is een sculpturaal ooievaarsnest, gemaakt van glanzend brons en messing. Een nest wordt al lange tijd gezien als symbool voor warmte, geborgenheid en thuis. Door dit vertrouwde beeld uit te voeren in een hard, glimmend materiaal ontstaat een spannend contrast. Messing heeft een gouden gloed en roept ideeën op van luxe, kracht en duurzaamheid. Tegelijk roept het de vraag op of alles wat waardevol oogt ook werkelijk bescherming en nabijheid biedt.
Op het eerste gezicht straalt Glàmor perfectie en kostbaarheid uit. Het vangt het licht, weerspiegelt de omgeving en trekt de aandacht. Maar wie langer kijkt, voelt dat onder deze glans ook kwetsbaarheid schuilt. Een nest, hoe stevig het ook lijkt, blijft een plek van zorg, hoop en afhankelijkheid. Juist dat spanningsveld tussen schijn en werkelijkheid vormt de kern van het werk.
.png)
De fascinatie voor het ooievaarsnest komt voort uit een persoonlijke ervaring van de kunstenaar. LACH heeft zijn eigen afgerichte ooievaarsfamilie, die tweemaal per dag langskomt. Het dagelijkse terugkeren van deze vogels, hun zorg voor het nest en voor elkaar, vormde een directe bron van inspiratie. Vanuit deze nabijheid ontstond het idee voor Glàmor, als een reflectie op wat een thuis betekent en hoe kwetsbaar en kostbaar dat tegelijk is.
Glàmor nodigt uit om na te denken over wat we waardevol vinden. Materiële schoonheid en uitstraling betekenen niet automatisch echte geborgenheid. Ware verbondenheid ontstaat uit zorg, aandacht, nabijheid en vooral liefde. Het werk laat zien hoe uiterlijk vertoon soms afstand schept, terwijl we juist op zoek zijn naar verbinding.
Daarnaast legt Glàmor een subtiele link tussen natuur en cultuur. Het messing nest fungeert als een stille uitnodiging aan de natuur om terug te keren. Zo wordt het een symbool voor herstel, herbewoning en de mogelijkheid tot een nieuwe relatie tussen mens, dier en omgeving.
Glàmor nodigt uit om voorbij het oppervlakkige te kijken. Het confronteert ons met verlies en hoop tegelijk en houdt ons een spiegel voor. Wat blijft er over wanneer de glans vervaagt? Wat blijkt dan werkelijk van waarde? Het werk nodigt uit om opnieuw te verbinden, met elkaar, met de omgeving en met wat ons werkelijk draagt.
